Hələ də o ayını axtarıram...
İlk ayını tikəndə onun ilk ayı olacağını bilmirdim.
Kağızda bir forma çəkmişdim. Parçaya köçürdüm, kəsdim, tikdim, içini doldurdum.
Ayıya oxşayırdı.
Amma mənim düşündüyüm ayıya yox.

Ayaqları bir az başqa cür olmalı idi.
Bədəni istədiyim hissi vermirdi.
Üzündə də izah edə bilmədiyim nəsə çatmırdı.
Ona görə ikinci dəfə başladım.
İkinci ayı
Bu dəfə birincidə xoşuma gəlməyən şeyləri dəyişdim.
Qəlibin bəzi xətlərini yenidən çəkdim. Proporsiyaları dəyişdim. Yenə parçaya köçürdüm, yenə tikdim.

Birincidən daha yaxın idi.
Amma yenə o deyildi.
Maraqlıdır ki, kağız üzərində cəmi bir neçə millimetr dəyişən xətt, içi doldurulmuş oyuncağın üzərində tamam başqa bir forma yarada bilir.
Bunu yalnız tikəndən sonra görə bilirdim.
Kağızdakı ayı ilə parçadakı ayı eyni deyil
Oyuncağın qəlibinə baxanda nəticəni tam təsəvvür etdiyimi düşünürdüm.
Sonra tikirdim.
Parça dartılırdı.
Tikiş payı formanı dəyişirdi.
İçinə dolğu əlavə etdikcə həcm yaranırdı.
Kağız üzərində yaxşı görünən ayaq birdən uzun görünürdü. Kiçik hesab etdiyim yanaq dolğudan sonra tamam başqa ifadə yaradırdı.
Beləcə hər yeni ayı əvvəlkinin mənə göstərdiyi bir problemi həll etməyə başladı.
Sonra məsələ forma olmaqdan çıxdı
Bir müddətdən sonra başa düşdüm ki, sadəcə “ayı formasını” tapmağa çalışmıram.
Onun xarakterini axtarıram.
Gözlərin bir az yuxarı və ya aşağı olması ifadəni dəyişirdi.
Burnun ölçüsü dəyişəndə başqa ayıya baxırmışam kimi hiss edirdim.
Qolların duruşu, ayaqların uzunluğu, başın bədənə nisbəti...
Hər dəfə çox kiçik bir detalı dəyişirdim.
Amma nəticə bəzən tamam başqa olurdu.

Birinci ayını atmadım
Əslində heç birini atmadım.
Çünki indi yan-yana qoyanda birincinin niyə lazım olduğunu daha yaxşı anlayıram.
Birinci olmasaydı, ikincidə nəyi dəyişəcəyimi bilməyəcəkdim.
İkinci olmasaydı, üçüncüdə nə axtardığımı görməyəcəkdim.
Biri ayaqları dəyişdirdi.
Biri bədəni.
Biri üzü.
Biri isə sadəcə mənə “hələ deyil” dedi.
Ayrı-ayrılıqda baxanda onlar uğursuz sınaqlar kimi görünə bilər.
Yan-yana baxanda isə artıq bir proses görünür.
Bəs sonuncusu?
Sonuncu əvvəlkilərdən daha yaxındır.
Əlimə götürəndə artıq axtardığım hissin bir hissəsini görürəm.
Amma qəribədir, ona baxdıqca dəyişmək istədiyim başqa şeylər də tapıram.
Bəlkə başı bir az başqa olmalıdır.
Bəlkə qollar.
Bəlkə də növbəti dəfə tamam fərqli parça seçəcəyəm.
Bilmirəm.
Və bu dəfə bunu problem hesab etmirəm.

Hələ hazır deyil
Bir məhsul haqqında hekayəni adətən o hazır olandan sonra danışırıq.
Əvvəl necə başladığını göstəririk, sonra prosesdən bir neçə şəkil və sonda gözəl işıqda çəkilmiş hazır məhsulu.
Bu hekayənin isə hələ son şəkli yoxdur.
Çünki ayı hələ dəyişir.
Mən də onu tikdikcə nə olmasını istədiyimi bir az daha yaxşı anlayıram.
Bəlkə bir neçə sınaqdan sonra “budur” deyəcəyəm.
Bəlkə də aylar sonra yenidən qəlibini çıxarıb bir xəttini dəyişəcəyəm.
Hələ bilmirəm.
Amma bir şeyi bilirəm:
hələ də o ayını axtarıram.
Və tapana qədər özüm üçün, tapandan sonra sizin üçün tikməyə davam edəcəyəm.
Madu — parçadan başlayan kiçik hekayələr.